Mér hefur oft fundist einkennilegt hvað það er sem ég sakna við Ísland. Það gildir reyndar líka um það sem ég ekki sakna. Í október verða 15 ár síðan ég flutti til Bergen þannig að ég finn aldrei fyrir heimþrá sem slíkri. Fyrir utan að sakna stundum vina og vandamanna eru þetta yfirleitt litlir hlutir eða fyrirbæri. Aldrei datt mér í hug að það yrði ýmis konar matur sem ég sakna oft mest.
Í gærkvöldi bjó ég til pönnukökur. Ég bara varð. Við hámuðum í okkur pönnukökur með sultu og rjóma klukkan að verða ellefu í gærkvöldi. Það var brjálæðislega gott og óhollt. Við lofuðum í staðinn að sprikla eitthvað um helgina.
Mig langar stundum í saltkjöt, flatkökur með hangikjöti, pulsur frá Bæjarins bestu, lifrarpylsu, snúð með súkkulaði, laxasalat og náttúrulega Nóakropp. Ahhhhhh...Nóakropp. Ég er örugglega að gleyma einhverju en svona er þetta.
Í gær vorum Margunn og ég í verslunarmiðstöð. Ég reyndi að sjálfsögðu að fá bílastæði sem næst innganginum en þurfti á endanum að leggja bílnum heila 50 metra frá honum. Þegar ég benti á að það væri um nokkurn göngutúr að ræða fór Margunn að hlægja að mér. Norðmaðurinn furðaði sig á að eftir öll þessi ár væri það íslenska þrjóskan með bílastæði sem enn sæti í mér. Íslendingurinn var greinilega farinn úr mér nema einhver bílastæðasturlun. Ég mótmæli hér með.
Það komu engir brandarar um Íslendinga frá sama Norðmanni á meðan hún gúffaði í sig pönnukökur. Það er á hreinu.
0 comments:
Sendu inn athugasemd